Askerlik #9 : Sizi Geliştirir

Kim ne dersin desin herkes belli bir süre askerlik yapsada o kısacık zamanda omur boyu anlatacak anılar biriktirir. Birgün arkadaş ortamında, aile toplantılarında veya çocuklarınıza torunlarınıza anlatacak bir sürü anı biriktirirsiniz omrunuze kıyaslayınca bu kısacık zamanda. Insana bir çok şeyde katıyor ister istemez bu süre zarfında yaşadıkları.

En başta herkese sabrı öğretiyor asker ocağı. Mecbursun çünkü buna istesende istemesende sabretmeli öğretiyor buradaki sistem.

Insanları tanıyorsun bu zamana kadar tanıyamadıysan. Işi düşünce yanında olup herangi bir çıkarı kalmadığında yaninda olmayan insanları gözlemliyor ve analiz ediyorsun. Bu gözlem ve analizler bir ömür aklınızın bir köşesinde kalıyor.

Bana kazandırdığı en güzel şey ise özgüven oldu. Daha once belirli sürelerle birçok insanla birlikte oldum vakit geçirdim. Okul yıllarımızda ister istemez çevremizde genel olarak öğrenci kitlesi oluyor bir şeyler öğreniyor yahut belli bir bilgi birikimine sahip kişiler oluyor. Istisnalar olsada belli bir sayıyı geçmiyor. is dünyasında biraz daha seviye düşsede oradaki insanların bir gayesi vardı. Her biri evlerine ekmek götürmenin derdindeydi. Askere geldim yirmi bir gün boyunca benim gibi 184 kısa dönemle birlikte acemilik yaptim. Peşinden usta birliğine geldim 300 -400 kişi askerlik yapıyoruz. Acemi birliğindeki ve usta birliğindeki yüzlerce kişi Memleketimin her coğrafyasından kopup gelmiş her birinin yaşantısı özellikleri birbirinden farklı. Bir nevi memleketimin minyatürü bir topluluk. Bu toplulukları gözlemleyince mevcut olam hedeflerimi daha ileri taşıdım beş yıllık on yıllık planları revize ettim. Kendimin memleketimin içindeki yerini görmeme yaradı.

Hayallerim dahada genişledi. Askere gelmeden once dünyaya 10m yükseklikten bakıp analiz edebiliyorsam şimdi enaz 15m yüksekten bakıp ordan analiz ediyorum. Kendi fikirleri olmayan düşünemeyen aklını kiraya veren insanlar tanıdım. Hayal dahi kuramayan insanlar. Kendini sadece belli bir somut nesneye bağlamış ondan gayri hedefi gayesi hayali olmayan insanlar tanıdım. Tanıdıkça öğrendim öğrendikçe geliştim. Geliştiğimi düşündükçe aslında hiç bir şey bilmediğimin farkına vardım.

Kendimi doldurmamın gerektiğini bilmediğim her şeyi aslında bilmem gerektiğini ve her zaman yeni bilmem gereken şeylerin olacağını ve bunun hic bir zaman arkasının kesilmeyecegini anladım. Meğerse onca şey biliyorken hic bir şey bilmiyormuşum. Burdan şunu çıkardım insanın her zaman her yerde kendine çıkaracağı bir çok ders öğreneceği bir çok şeyin var olduğu. Bunu her ne kadar daha once birileri demiş olsada yaşanmadan iyi anlaşılmıyor.

Bunca zaman sonra artık şu hayali kurabiliyorum. Bir gün insanların hayvanlara eziyet etmeyeceği , çöplerin ve sigara izmaritlerinin yol kenarlarında olmadığı, yolların delik deşik olmadığı bir ilçe için mücadele eden bir belediye başkanı olabilirim. Bir gün gençlerin işe girme sıkıntısı çekmeyeceği, çocukların yarınlarının rengârenk olacağı, annelerin çiçekli bahçeleri ve yaşlıların hürmet göreceği,işini en iyi yapanın işin başında olduğu bir şehir için milletvekili olabilirim. Birgün mazlumların güleceği, kimsenin hakkının yenemeyeceği , adaletin herkese tecelli edeceği, maddi sıkıntı yüzünden okuyamayan geçlerin olmadığı,hakların ve ozgurluklerin kısıtlanmadığı, din dil ve ırk ayrımcılığı tartışmaları dahi olmayan bir ülke için mücadele eden bir başbakan olabilirim.

Bunca süre boyunca birlikte vakit geçirip bir şeyler paylaştığım onca insandan bir eksiğim olmadığını, imrenerek baktigim insanların sadece işlerini iyi yaptıklarını ve bugün hala yapmakta olanlardanda bir eksiğim olmadığını öğrendiğim icin mutlu olanlar arasındayım.

Kimseyi gözünde büyütme , kimseyide kendinde küçük görme diyerek babamın ne demek istediğini çok daha iyi kavradım.


You may also like...

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: